פאר משה פייגלין איז דאס שוין נישט בלויז פאליטיק. נאכדעם וואס ער האט פארלוירן זיין אייניקל אין דער מלחמה, איז דער קאמף פאר דער אידענטיטעט און זיכערקייט פון דעם לאנד געווארן א פערזענלעכער נדר.
"איך זע נישט קיין דזשאב און איך זע נישט קיין בענקל. איך זע דעם עתיד פון די קינדער און אייניקלעך פון אונז אלעמען. דעם עתיד פון עם ישראל. איך האב געשוואָרן צו קעמפן פאר דעם אמת ביז מיין לעצטן אָטעם."
זהות: 30 יאר פון אמת — פון קעגנערשאפט צו פירערשאפט
די געשיכטע פון דער 'זהות' פארטיי און פון איר פירער, משה פייגלין, איז א געשיכטע פון א זעלטענער אידעאלאגישער קאנסעקווענטקייט אין דעם ישראלישן לאנדשאפט. אלץ האט זיך אנגעהויבן מיט 30 יאר צוריק: משה פייגלין האט געגרינדעט די באוועגונג 'זו ארצנו' און אויפגעהויבן די פאן פון קעגנערשאפט צו די אסלא אפמאכן. בשעת פילע זענען נאכגעגאנגען די צוזאגונגען פון א פאלשן שלום, האט פייגלין געווארנט פאר דער באדייטונג פון אריינברענגען צענדליגער טויזנטער טעראריסטן אין הארץ פון לאנד. זינט דעמאלט ביז היינט איז ער געבליבן דער קלארער קול וואס האט זיך נישט אונטערגעגעבן צו דער טערמינאלאגיע פון צוריקציאונג — פונעם קאמף קעגן אסלא ביזן אויפשטעלן דעם ערשטן געצעלט אין גוש קטיף אין א פרואוו אפצושטעלן דעם גירוש.
7 באוקטובר: ווען די רעאליטעט האט באגעגנט דעם אמת
יארן לאנג זענען די ווארענונגען פון דעם "זהות" לאגער אפגעשטופט געווארן אין א זייט, אבער דעם 7טן אקטאבער האט זיך דער אמת אנטפלעקט אין זיין פולער, שמערצליכער קראפט. די רעאליטעט האט באוויזן אז דער "אסלא וויזיע" האט קולאפסירט און אז דער יידישער רוב אין ישראל זוכט איצט א נייעם וועג — נישט מער קיין פירן דעם קאנפליקט, נאר א זיג און אן אנטשיידונג. דאס איז נישט קיין נבואה — דאס איז א פירערשאפט מיט אן ארגאניזירטער וועלט-אנשויאונג וואס האט געזען די שריפט אויף דער וואנט.
ווען דער אמת הערט זיך ווי משוגעת
מען זאגט אויף מיר אז איך בין א 'עקסטרעמיסט'. לאמיר קוקן וואס איז באמת עקסטרעם: דאס וואס כאמאס קצבי'עט אונז אויס אינעווייניק אין שטוב — איז דאס נישט עקסטרעם? דאס וואס די פרייזן פון וואוינונגען האבן געמאכט יונגע פארפעלקער פאר קנעכט פון די בענק — איז דאס נישט עקסטרעם? דאס וואס מען דארף בעטן רשות פון וואשינגטאן צו באשיצן אונזערע קינדער — איז דאס נארמאל? דער אמת איז אז נישט איך בין דער עקסטרעמיסט — די רעאליטעט איז געווארן עקסטרעם. איך שלאג נישט פאר קיין עקסטרעמיטעט, איך שלאג פאר נארמאלקייט: צוריקצוגיין צו אונזער אידענטיטעט, צו אונזער פרייהייט און צו אונזער אייגנטומערשאפט אויפן לאנד. אין א משוגענער רעאליטעט, איז נאר דער אמת דער אנקער.
